Status rezydenta długoterminowego UE: nieobecności w ciągu pięciu lat przed złożeniem wniosku

Aby uzyskać status rezydenta długoterminowego UE, pięć lat pobytu w jednym państwie członkowskim musi być nieprzerwane. Czas za granicą jest dozwolony w ramach dwóch limitów określonych w miesiącach, a liczy się każdy dzień poza tym państwem, także w reszcie UE.

Ostatnio sprawdzono: październik 2026

Zasada

Art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/109/WE zobowiązuje państwa członkowskie do przyznania statusu rezydenta długoterminowego obywatelom państw spoza UE, którzy legalnie i nieprzerwanie przebywali na ich terytorium przez pięć lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Art. 4 ust. 3 określa następnie, które nieobecności w tym państwie nie przerywają pięcioletniego okresu: nieobecności krótsze niż sześć kolejnych miesięcy, o ile łącznie nie przekraczają dziesięciu miesięcy w ciągu tych pięciu lat.

• Obowiązują jednocześnie dwa limity. Każda nieobecność ma własny pułap sześciu miesięcy, a wszystkie nieobecności dzielą wspólny limit dziesięciu miesięcy. Pojedyncza nieobecność trwająca sześć miesięcy lub dłużej nie mieści się w tych granicach, nawet jeśli w historii podróży nie ma nic innego.
• Nieobecności mieszczące się w limitach wliczają się do pięciu lat. Dyrektywa uwzględnia je przy obliczaniu okresu, więc podróży mieszczącej się w limicie nie trzeba później nadrabiać.
• Prawo krajowe może pozwolić na więcej. Ze szczególnych lub wyjątkowych powodów o charakterze tymczasowym państwo członkowskie może uznać, że dłuższa nieobecność nie przerywa ciągłości. Ten czas nie jest wtedy wliczany do pięciu lat, chyba że chodzi o delegowanie w celach zawodowych, które państwo członkowskie może zdecydować się wliczyć.
• Niektóre okresy pobytu się nie liczą. Pobyt wyłącznie z przyczyn o charakterze tymczasowym, na przykład w ramach au pair lub pracy sezonowej, albo ze statusem dyplomatycznym nie jest wliczany do pięciu lat. Pobyt w celu studiów lub kształcenia zawodowego liczy się najwyżej w połowie.

Brzmienie jest ścisłe: dyrektywa obejmuje nieobecności krótsze niż sześć kolejnych miesięcy, więc nieobecność trwająca dokładnie sześć miesięcy już się w niej nie mieści. Hiszpańskie rozporządzenie krajowe mówi o nieobecnościach do sześciu miesięcy i dopuszcza łącznie osiemnaście miesięcy w przypadku pracy. Hiszpańską wersję opisuje artykuł Pobyt długoterminowy w Hiszpanii: nieobecności w ciągu pięciu lat przed złożeniem wniosku.

Gdzie obowiązuje

Dyrektywa wiąże 25 z 27 państw członkowskich. Dania i Irlandia nie są nią związane (motywy 25 i 26), podobnie jak Wielka Brytania, gdy była członkiem UE. Status przyznaje państwo członkowskie, w którym mieszkasz, i tam też liczy się pięć lat.

Zezwolenie na pobyt wydawane wraz ze statusem określa jego rodzaj jako „rezydent długoterminowy – WE”, zgodnie z brzmieniem, które wyznacza art. 8 ust. 3. Od zmiany z 2011 r. samo zezwolenie nazywa się zezwoleniem na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Niemcy, Francja i kilka innych państw członkowskich wydają też krajowe zezwolenia na pobyt stały, które mają własne wymogi i zasady dotyczące nieobecności. Ten przewodnik dotyczy wyłącznie statusu unijnego.

To zasada dotycząca uzyskania statusu. Gdy masz już status, o jego zachowaniu decyduje inna zasada: zgodnie z art. 9 status wygasa po dwunastu kolejnych miesiącach poza UE, a nie poza państwem członkowskim.

Co liczy się jako nieobecność

Dyrektywa mierzy nieobecność na terytorium danego państwa członkowskiego. Miesiąc w innym kraju UE to czas poza krajem, w którym składasz wniosek, dokładnie tak jak podróż na inny kontynent, choć oba kraje należą do UE.

Tekst nie mówi też, czy dzień wyjazdu i dzień powrotu liczą się jako dni nieobecności. Ten przewodnik traktuje je jako dni w kraju. Liczenie ich jako nieobecności to ostrożniejsza interpretacja, która dodaje dwa dni do każdej podróży.

Ile dni to sześć i dziesięć miesięcy?

Dyrektywa tego nie mówi. Podaje oba limity w miesiącach, nie mówi, czy miesiąc oznacza miesiąc kalendarzowy, ani jak podróże trwające po kilka dni sumują się w miesiące. Każde państwo członkowskie stosuje ją poprzez własne prawo, więc praktyka może się różnić.

Sześć miesięcy z rzędu

Od 181 do 184 dni, zależnie od tego, które to miesiące; 180 przy 30 dniach w miesiącu

Dziesięć miesięcy z rzędu

Od 303 do 306 dni, zależnie od tego, które to miesiące

Suma osobnych podróży

Wymaga stałej długości miesiąca. Przy 30 dniach dziesięć miesięcy to 300 dni; przy średnim miesiącu kalendarzowym, czyli około 30,4 dnia, około 304

30 dni w miesiącu daje najniższe wartości. Pojedyncza nieobecność trwająca 179 dni lub mniej jest krótsza niż sześć miesięcy przy każdej interpretacji, a suma mieszcząca się w 300 dniach mieści się w dziesięciu miesiącach przy każdej interpretacji. Powyżej tych wartości interpretacje zaczynają się rozchodzić.

Jak to policzyć

1. Zacznij od daty rozpoczęcia legalnego pobytu w danym państwie członkowskim. Pięć lat liczy się od tej daty, a po ich upływie od daty przypadającej pięć lat przed złożeniem wniosku.
2. Wypisz każdą podróż poza to państwo z dokładnymi datami wyjazdu i powrotu, także podróże do innych krajów UE.
3. Sprawdź każdą podróż osobno: musi trwać krócej niż sześć miesięcy z rzędu.
4. Zsumuj dni nieobecności z pięciu lat i porównaj sumę z dziesięcioma miesiącami. Oznaczaj nieobecności, które prawo krajowe może traktować inaczej, na przykład delegowanie w celach zawodowych.

Poza liczbą dni

Utrzymanie nieobecności w tych limitach zachowuje ciągłość pięciu lat. Samo w sobie nie przesądza jednak o wniosku: pobyt musi też przez cały czas być legalny, dyrektywa wymaga stabilnych i regularnych źródeł utrzymania oraz ubezpieczenia zdrowotnego, a państwa członkowskie mogą dodać warunki integracji. Organ rozstrzyga na podstawie przedstawionych dokumentów, więc zachowaj dowody dat podróży.

Zasada może się zmienić. Komisja Europejska zaproponowała w 2022 r. przekształcenie dyrektywy, które nie jest obowiązującym prawem: Parlament Europejski nie przyjął jeszcze stanowiska w pierwszym czytaniu. Dopóki nowy tekst nie zostanie przyjęty i nie zacznie być stosowany, obowiązuje dyrektywa z 2003 r.

Naturalizacja i rezydencja podatkowa to osobne procedury z własnymi zasadami, a te same podróże mogą w każdym z tych przypadków dać inny wynik.

AtlasDays automatycznie śledzi nieobecności przy statusie rezydenta długoterminowego UE

Dodaj darmowy szablon Rezydent długoterminowy UE dla swojego kraju i na bieżąco śledź w AtlasDays dni nieobecności, z uwzględnieniem zaplanowanych podróży.

Pobierz aplikację

Najczęstsze pytania

Czy podróż do innego kraju UE liczy się jako nieobecność?

Tak. Dyrektywa mierzy nieobecność na terytorium państwa członkowskiego, w którym składasz wniosek, więc liczy się czas w każdym innym kraju, także w krajach należących do UE.

Ile dni to dziesięć miesięcy nieobecności?

Dyrektywa tego nie mówi. Dziesięć kolejnych miesięcy kalendarzowych to od 303 do 306 dni. Przy sumowaniu osobnych podróży po 30 dni na miesiąc dziesięć miesięcy to 300 dni, najniższa wartość przy którejkolwiek interpretacji.

Czy to ta sama zasada co reguła 12 miesięcy dotycząca utraty statusu?

Nie. Limity sześciu i dziesięciu miesięcy dotyczą pięciu lat przed złożeniem wniosku i liczą nieobecność w państwie członkowskim. Zasada 12 miesięcy obowiązuje, gdy masz już status, i liczy nieobecność w UE.

O tym artykule: AtlasDays przekazuje ogólne informacje, a nie porady prawne, podatkowe ani imigracyjne. Przepisy się zmieniają, a wynik zależy od twojej sytuacji, dlatego nigdy nie polegaj wyłącznie na tych informacjach: sprawdź podane oficjalne źródło lub zwróć się do wykwalifikowanego specjalisty.